ISSN 2658-1086
Wydanie bieżące

1 kwietnia 7 (439) / 2022

Przemysław Pieniążek,

WZBIERAJĄCA PRZESZŁOŚĆ (POSIADŁOŚĆ. TOM 2)

A A A
W pierwszym tomie „Posiadłości” – akcja komiksu rozgrywa się w roku 1974 – poznaliśmy Chase’a Blaine’a: „czarną owcę” rodu, która przez całe życie uciekała przed odpowiedzialnością, rozczarowaniem i zobowiązaniami wobec rodziny. Sytuacja ulega diametralnej zmianie, gdy mieszkający w San Francisco starszy brat protagonisty, Charles, zawiadujący firmą prowadzącą badania nad dziedziczeniem chorób psychicznych, pada wraz z żoną ofiarą bestialskiego mordu. Chase z zapałem stara się zaopiekować bratanicą i bratankiem, czyli niedającą sobie w kaszę dmuchać MacKenzie i milczącym Zachem.

Niestety, szybko okazuje się, że wspólna przeprowadzka do starej posiadłości położonej w Cape Augusta (Maine) nie jest najlepszym pomysłem – i nie chodzi wyłącznie o to, że protagonista ma niezażegnany konflikt z miejscowym szeryfem, co rusz przypominającym Chase’owi o mrocznej historii związanej z familią Blaine’ów. Na domiar złego złowieszcza siła rezydująca w położonym niedaleko bagnie zaczyna upominać się o swoje, wprawiając w ruch machinę przerażających wydarzeń. W finalnej odsłonie tego upiornego dyptyku znaczna część akcji rozgrywa się trzysta lat wcześniej, oferując czytelnikowi wgląd w genezę wielopokoleniowej klątwy, która swój początek miała w makabrycznym układzie, jaki zawarł Vitus Blaine z demonicznym bytem przypominającym patriarsze, że „Aby dostać, najpierw trzeba dać”.

Druga część „Posiadłości” potwierdza, że scenarzyści Tim Daniel („Enormous”) i Michael Moreci („Burning Fields”) stworzyli prawdziwy rarytas dla osób ceniących nastrojowe, fantasmagoryczne horrory nawiązujące do najlepszych tradycji opowieści o duchach i zemście zza (w tym przypadku: mokrego) grobu. Wzorowo budowana dramaturgia, aura zaszczucia (vide: wzbierające wokół posiadłości wody skutecznie odcinają bohaterom drogę ucieczki) oraz wyraziście zarysowany konflikt racji zwieńczony afirmacją instancji rodziny, która powinna być źródłem siły i wsparcia, a nie (metaforycznie rzecz ujmując) kamieniem młyńskim uwiązanym wokół szyi ściągającym na samo dno, to główne atuty rzeczonej opowieści.

Zapewniający błyskawiczną lekturę scenariusz ponownie zyskał przyjemną dla oka oprawę graficzną za sprawą prac Joshuy Hixsona („Shanghai Red”) – którego styl budzi skojarzenia z kreską Paula Azacety („Outcast: Opętanie”) czy Francesco Francavilli („Black Beetle: Bez wyjścia”) – tym razem wspieranego przez kolorystę Kurta Michaela Russella („Hack/Slash Ressurection”) nasycającego kadry różnymi odcieniami żółtego, pomarańczowego, niebieskiego oraz zielonego. W efekcie znów otrzymujemy estetyczny majstersztyk, nadający recenzowanej serii urokliwy, vintage’owy posmak, podkreślany także galerią wystylizowanych okładek.

Jeśli lubicie wywołujące gęsią skórkę komiksowe narracje publikowane na łamach „Tales from the Crypt”, „Vault of Horror” czy „House of Secrets”, cenicie sobie twórczość Howarda Phillipsa Lovecrafta, a w dodatku miło wspominacie „Mgłę” (1980) w reżyserii Johna Carpentera, to zapewniam, że czytając „Posiadłość”, poczujecie się jak w (nawiedzonym) domu. Godne uwagi!
Tim Daniel, Michael Moreci, Joshua Hixson, Kurt Michael Russell: „Posiadłość. Tom 2” („The Plot, Volume Two”). Tłumaczenie: Jacek Żuławnik. Lost In Time. Nieledew 2022.