Na pierwszy rzut oka Stella i Marco tworzą udany związek. Dziewczyna robi, co może, by wspierać (także finansowo) swojego chłopaka, który pochodzi z biednej rodziny i w dodatku nie tak dawno stracił matkę. Marco kocha Stellę, aczkolwiek ostatnio ich życie erotyczne pozostawia wiele do życzenia. Jednak romantyczna relacja łącząca parę zostaje poddana próbie, gdy na horyzoncie pojawia się Ludovica: młoda samotna matka, która wynajmuje Stellę w charakterze opiekunki do dziecka. Gdy Marco poznaje Ludovicę, uwagę bohatera przykuwa pokaźny biust matki-karmicielki. Tym samym protagonista (regularnie korzystający z oferty Pornhuba) odkrywa, że jego fetyszem są akty erotyczne powiązane z procesem laktacji. Posiadająca dość niejasną przeszłość Ludovica pozwala bohaterowi na zaspokajanie jego fiksacji, dając początek romansowi, który wywróci na nice dotychczasowe życie Marca i Stelli.

Debiutująca w 2021 roku graficzna powieść „Mleczna droga” to solidny, zwieńczony pamiętnym finałem dramat psychologiczny o seksualnej obsesji i emocjonalnym uzależnieniu. Włoski ilustrator oraz twórca komiksów Miguel Vila („Fortezza Volante”, „Comfortless”) bezlitośnie obnaża hipokryzję, brak pewności siebie oraz skrywane pragnienia dramatis personae. Autor jednocześnie kładzie nacisk na wątek nieszczerości w relacjach międzyludzkich, ale i (brzemiennych w bolesne konsekwencje) wyborów niejednokrotnie dyktowanych także sytuacją egzystencjalną czy wprost: ekonomiczną.

Vila operuje uproszczoną, czystą linią, świetnie sprawdzającą się w kreowaniu scenograficznych niuansów, ale i w tworzeniu (chwilami mocno turpistycznych) portretów bohaterów i bohaterek utworu. Swobodna kompozycja kadrów – zróżnicowanych pod względem wielkości, kształtu, sposobu ich sekwencjonowania oraz wykorzystywania zmienności planów ze szczególną rolą detalu – idzie tutaj w parze z pastelową, ciepłą paletą barw oraz kolorystycznymi dominantami pozwalającymi rozeznać się w określonych porządkach czasoprzestrzennych.

Zamknięta w miękkiej oprawie ze skrzydełkami „Mleczna droga” to mocna w formie i treści (nie brakuje sekwencji o pornograficznym charakterze czy kadrów dokumentujących żałośnie smutną masturbację Marca) propozycja dla osób, które cenią sobie kino takich twórców jak Harmony Korine, Larry Clark czy Todd Solondz. Mimo sporej dawki laktozy – bardzo gorzkie w smaku.

Miguel Vila: „Mleczna droga” („Fiordilatte”). Tłumaczenie: Mateusz Kłodecki. Kultura Gniewu. Warszawa 2025.